RSS

Etiket arşivi: ben

Ben sana mecburum.. – Atilla İlhan

Ben Sana Mecburum
Ben sana mecburum bilemezsin
Adını mıh gibi aklımda tutuyorum
Büyüdükçe büyüyor gözlerin
Ben sana mecburum bilemezsin
İçimi seninle ısıtıyorum
Ağaçlar sonbahara hazırlanıyor
Bu şehir o eski İstanbul mudur
Karanlıkta bulutlar parçalanıyor
Sokak lambaları birden yanıyor
Kaldırımlarda yağmur kokusu
Ben sana mecburum sen yoksun

Sevmek kimi zaman rezilce korkuludur
İnsan bir akşamüstü ansızın yorulur
Tutsak ustura ağzında yaşamaktan
Kimi zaman ellerini kırar tutkusu
Birkaç hayat çıkarır yaşamasından
Hangi kapıyı çalsa kimi zaman
Arkasında yalnızlığın hınzır uğultusu

Fatih`te yoksul bir gramofon çalıyor
Eski zamanlardan bir cuma çalıyor
Durup köşe başında deliksiz dinlesem
Sana kullanılmamış bir gök getirsem
Haftalar ellerimde ufalanıyor
Ne yapsam ne tutsam nereye gitsem
Ben sana mecburum sen yoksun

Belki Haziran`da mavi benekli çocuksun
Ah seni bilmiyor kimseler bilmiyor
Bir şileb sızıyor ıssız gözlerinden

Belki Yeşilköy`de uçağa biniyorsun
Bütün ıslanmışsın tüylerin ürperiyor
Belki körsün kırılmışsın telaş içindesin
Kötü rüzgar saçlarını götürüyor
Ne vakit bir yaşamak düşünsem
Bu kurtlar sofrasında belki zor
Ayıpsız fakat ellerimizi kirletmeden
Ne vakit bir yaşamak düşünsem
Sus deyip adınla başlıyorum
İçimsıra kımıldıyor gizli denizlerin
Hayır başka türlü olmayacak
Ben sana mecburum bilemezsin
Atilla İLHAN
 
Yorum yapın

Yazan: 29/11/2012 in Muzik

 

Etiketler: , , , , , , , , , , , , ,

Nil Karaibrahimgil – Ben Aptal Mıyım

Pazartesi olmasından mütevellit; “evettt hayatın kendisi sebepppp!!!” Bildiğin işime gelmedi yani..
Ayrıca klibin dönemine göre orijinalitesine de dikkat çekerim.

– silverland

 
 

Etiketler: , , , , , , , , ,

Ayten Alpman – Ben Varım

“Memleket”i “Memleket” yapanlar tek tek gidiyor bu günlerde… Çocukluğumu hatırlarım hep. Son darbenin öncesini. Bırak tüyün bitmesini tüyün ne olduğunu bilmediğim zamanlardı. Güzel günlerdi. En basitinden çocuktum. Her şeyi yeni keşfediyordum. Ters tutulan sapanın gözü morartacağını, kışın deniz kenarında yürürken denize atlamaya kalkarsam üşüyüp zatürre olacağımı, kiraz ağacının ince dalındakileri yemeye kalkarsam kıç üstü yeri boylayacağımı ya da en güzel böğürtlenlerin en üst dallarda olduğunu ama onları yemek için kollarında çizikler oluşmasına razı olmam gerektiğini. Aksaray altgeçitinden alınan ilk bisiklete iki koltuğu olsa da beş kişi binilmeyeceğini, binersen bisikletin ortadan ikiye ayrılacağını  ya da Güzelyalı Plajı’na kapıdan alınmayınca duvardan kayarak girmeye kalkınca mayomun kıçının yırtılacağını, bütün plajın kıçı yırtık mayoyu görünce kahkahayı basacağını  yeni öğreniyordum. O zamanlar solcu geçinen, şimdi kafa tokuşturan dört dayı ayrı kurtarıyordu memleketi, ülkücü geçinen arkadaşları ayrı. Aynı odada aynı şarkıyı dinliyorlardı hep bir ağızdan, hepsinin ağzında aynı sözler: “Bir başkadır benim memleketim”. “Memleket” vardı herkes kendine göre sahip çıkıyor, herkes kendine göre kurtarıyordu. Kimse kimseye karışmıyordu. Herkes kendine göre takılıyordu. Doğru ya herkese göre başkaydı “Memleket”i. Aklıma gelmişken bir de Ayşe’nin tatile çıktığı günleri hatırlarım hayal meyal. Tabi ben Ayşe’nin tatile çıkmasının ne anlama geldiğini çooook ama çok zaman sonra öğrendim o zamanlar anlam verememiştim dayıların evdeki floresan lambaları mavi defter kaplarıyla kaplamalarına… Meğer Gölcük’te üs varmış, ev yakınmış, saldırı olurmuş, karartma varmış… Yıllaar yıllar sonra öğrendim. Okulda değil, kendi merakımdan. O tür şeyler tarih sayılmıyormuş.

Az gittik uz gittik dere tepe güz gittik ben dünyayı anlamlandırmaya, kendimi konumlandırmaya çalışırken günlerden bir gün Polis Ahmet (babam olur) bir gün işe gitti. Gidiş o gidiş ancak bir hafta sonra görebildik yüzünü.  Yer:  Bir gelip bir daha gidemediğim, ölene kadar da gidebileceğimi düşünmediğim İzmir. Yıl: 1980. Aylardan Eylül. Günlerden 12. Bildiniz siz onu. Daha fazla söylemeye gerek yok. “Memleket”in çivisinin yerinden ilk oynadığı gün. Yani bugünün temeline kahrolası harcın konulduğu gün. “Memleket” adına “Memleket”e yapılan tarihin en büyük kötülüğü… O gün yüzünden hep ben ve benim yaşımdakilerin kötü talihini düşürün dururum. Okuyabildiğin en ağır kitap Çocuk Kalbi (Edmond De Amicis. Benden daha fazla nefret eden bir kişi var mıdır acaba? Belki yüz kez okumaya başladım belki yüz kez ancak 20. Sayfaya kadar sabredebildim. Her seferinde elimden attım. Sonunda sınıfı geçmek için arkadaşımın yazdığı özeti aldım üstünde biraz oynadım temiz ödev diye verdim. Yırttım. İşin komiği geçenlerde annemlerin evinde boya badana vardı. Bütün ev yerinden oynadı. Kutulardan birinde çıktı. Şaşırdım ne yapsam diye. Atsam mı? Antika niyetine saklasam mı? Karar veremedim. Hala annemlerde duruyor. Benim kararımı bekliyor), konuşacak bir konu yok, dünyaya hakim olan akımlar hakkında bir bilgin yok. Yok oğlu yok. O kuşağın beyni öğrenmeye en açık döneminde “yasak” nedir onu öğrenebildi ancak. Darbelerin kötülüğünün tartışıldığı derslerde fikirlerini söyledi diye ders sonrasında disipline verildi. Koskoca bir kuşak Marx’ı çikolata sandı, Engels’i de melek.

Çivi bir kez oynadı yerinden. Tarladaki fareleri idam edince –ki bazıları yaşı gelmeden- yılanlar çoğaldı, yılanlar en sonunda “Memleket”i bastı. “Doğal seleksiyon”. Allahtan biraz biyoloji öğrettiler. Her gelen çiviye bir el attı. Her gelen çiviyi sağlamlaştırmak yerine daha da gevşetti. Yıllar geçti çivi çıktı. Bu da yetmedi, çiviyi yok edene kadar uğraştı gelenler. Anlayacağınız çivinin başına gelen pişmiş tavuğun başına gelmedi. Yok oldu çivi. Eritilmeden, ezilip ufaltılarak.

Hayat bu, her şey insanlar için o yüzden hiçbirşeye şaşırmayacaksın, hatta şimdilerin tikilerinin dediği gibi “İnanmıyoruuuuum” demeyeceksin. “Memleket”i “Memleket” yapan herkes tek tek gitmeye başladı. Geriye zibidiler kaldı. Zibidi dediğin omurgası olmayan, sümüksü, terliksi, gerektiği şekle giren yaratık (hayvanlara hakaret olmasın). Her türlü ortama ayak uyduran bu yaratığın en iyi becerdiği iş durumdan vazife çıkartmak,  en büyük vazifesi pantolon, palto, mont, çeket, gömlek, biiiip deliği ve bilimum yerlerdeki –gizliler de dahil- ceplerini duruma göre yeşil, duruma göre mor, duruma göre “Memleket”i kurana hakaret etmiş kişinin resminin olduğu dikdörtgen kağıt parçalarıyla doldurmak. En büyük yalanı “Memleket” sevgisi.

Ayten Ablam “Terk-i Memleket eyledi”. Zibidi arkadaşlar akşamdan beri yıktı ortalığı. Televizyon kanalları, sosyal medya zımbırtıları, feysbuklar, tivittırlar yıkıldı. “Bir başkadır benim memleketim” diye. “Memleket” eskiden de herkese göre bir başkaydı. Kurtarmak için. Şimdi de herkese göre başka. Tek fark var. Şimdikilerin derdi kurtarmak değil, kendine yontmak nalıncı keseri gibi. Ne kadar kopartırsan kar “Memleket”ten. “Memleket” yanmış, bitmiş, harap olmuş, çevresi bitmiş, çoraklaşmış, dereleri kurumuş, tarlaları çöl olmuş, havası kirlenmiş, denizi imamın abdest suyuna dönmüş dönmüş önemli değil. Önemli olan zibidi efendinin bunlardan biiiip’inin deliğine ne kadar dikdörtgen kağıt doldurduğu. Bu zibidiler Ayten Abla’nın bütün şarkılarını bilmiyor. Ayten Ablam “Bir başkadır benim memleketim” dedikten sonra bir şarkı daha söyledi:

“Bir akşam gözünde aşk tüterse,
Geçmiş günler aklından geçerse
Kalbin bomboş ümitler biterse
SEN ÜZÜLME BEN VARIM”

– TG

Kaynak : http://turangultekin.blogspot.com/2012/04/sen-uzulme-ben-varim.html

 

Etiketler: , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Kesmeşeker – Tek Kişiyim Ben Hala

Kesmeşeker – Tek Kişiyim Ben Hala

Bırakın beni gideyim / gitmek istediğim yer deniz kumundan..
Şu anda ofiste, arabada, evde bu cümleyi benimle birlikte tekrarlayacak pek çok kişi tanıyorum…
Cenk Taner’in sözleriyle hepimizi dövdüğü bu şarkıyı dinlerken aşağıdaki sözlerle de eşlik edin lütfen.

Bırakın beni gidiyim
Gitmek istediğim yer deniz kumundan
Oraya doğru fazla gidersem
Buraya dönmem coğrafya gereği
Tek kişiyim ben hala
Kendimi zenginden sayarak
Gençliğimden birşeyler sakladım
Düşsel faizlerimle geçindim
Eksiğim bu yüzden
Herşey güzelmiş sonunda
Hatta bozgunlar bile
Aşk istiyorduk ağızdan damardan
Gözler parlasın soluk açılsın
Tek kişiyim ben hala
Ayıldım düşlerimden daha dün
Hiç uğruna üzüldüm
Çarşılara süzüldüm daha dün
Tek kişiyim ben hala
Ayrıldım dünlerimden daha dün
Para verdim bişey aldım
Sana baktım sen bilmezsin
Taksimden kadıköye dönmek için
Günlükler okuduk hep onaylanmak için
Geceleri bir yanım hep gitmek istedi
Ama buradan başka gidecek yer yoktuki
Zaman aralığını süpürmeyi unutma ben yokken
Başka türlü bir hayatta bilmezdik zaten beraberken
Tek kişiyim ben hala
Bütün o sankiler beynindeki cankiler
Bitmeyen eskizler bitmezler
Aldattın beni kendi kendinle
Mecburi hizmetteyken ben yaşam bölüğünde
Tek kişiyim ben hala
Ayıldım düşlerimden daha dün
Hiç uğruna üzüldüm
Çarşılara süzüldüm daha dün
Tek kişiyim ben hala
Ayrıldım dünlerimden daha dün
Para verdim bişey aldım
Sana baktım sen bilmezsin
Aradım seni savaş meydanında
Sonrası eve dönüş ki yalnızlık dahildir içine

— Emin

 

Etiketler: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Güvenç Dağüstün – Yanan Bilir

Esaretin lütuf olduğu “an” lar var ya..Onlara…

– silverland

 
 

Etiketler: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

 
%d blogcu bunu beğendi: